Na
początku zanim zaczniesz czytać !
1.
przepraszam za błędy
3.
WŁĄCZ :)
Dziękuje
?*****?
Szłam
ze szkoły i z niewiadomych dla mnie przyczyn spojrzałam w stronę
tego strasznego miejsca zwanego psychiatrykiem. Widziałam kogoś w
oknie. Widziałam że się ogląda, potem jego wzrok zatrzymał się
na mnie. Mogę przysiąść że uśmiechnął się do mnie.
Przestraszyłam się kiedy uderzył pięścią w okno a ono rozbiło
się na kawałki.
Dźwięk
mojego budzika obudził mnie dokładnie o 6:30 rano. Przejechałam
palcem po moim telefonie żeby wyłączyć budzik i włączyłam
piosenkę Westlife - Closer. Kiedy tylko pierwsze dźwięki piosenki
dotarły do moich uszy na mojej twarzy pojawił się uśmiech.
Wstałam i dotknęłam bosymi stopami zimnych panel. Rozejrzałam się
po pokoju i jak zwykle znalazłam w nim czystość. Czasem mam
wrażenie że nie ma tu ani jednego pyłku kurzu. Wstałam podchodząc
do szafy. Wybrałam jeansy, czerwoną koszule w kratkę, bieliznę i
białe skarpetki. Z przygotowanymi ciuchami ruszyłam do łazienki.
Kiedy tylko się przebrałam umyłam twarz i zęby oraz uczesałam
się. Nałożyłam ochronną szminkę o zapachu róż i wyszłam z
łazienki. Spakowałam swoją torbę i poszłam na dół. Kiedy szłam
znów rozglądałam się i czułam się jakby dopiero co wybudowali
ten dom i dali tu meble. Będąc w swojej kuchni otworzyłam lodówkę
wyciągając z niej szynkę i ser. Z półki na dole wyciągnęłam
chleb i zrobiłam pyszne kanapeczki. Wstawiłam też wodę na herbatę
i gdy moje śniadanie było gotowe zjadłam je ze smakiem. Spojrzałam
na zegar i westchnęłam
-Pora
iść do szkoły-mruknęłam pod nosem i poszłam na górę po torbę
i telefon ze słuchawkami. Zeszłam na dół gdzie założyłam
trampki i jeansową kurtkę oraz wzięłam swoje klucze od domu.
Wychodząc szczelnie zamknęłam drzwi i sprawdziłam z 2-3 razy czy
aby na pewno są zamknięte. Powolnym krokiem poszłam do szkoły i
włożyłam do uszu słuchawki puszczając piosenkę Paradise Fears -Battle Scars. Lekki uśmiech wpłynął na moją twarz. Spojrzałam
lekko w górę i zobaczyłam promyki słońca próbujące przedostać
się przez liście drzew. Lekki wiatr powiewał moimi włosami.
Zamknęłam na chwile oczy i wzięłam głęboki wdech. Czułam to
jesienne powietrze. Chociaż jest jesień to jednak jest dosyć
ciepło co nie często się zdarza w naszym miasteczku.
Mieszkam
w małym miasteczku które nazywa się Immortality. Nikt do końca
nie wie skąd wzięła się ta nazwa, ale legenda głosi że w tym
miasteczku żyje dziewczyna bądź chłopak który odradza się w
dniu swojej śmierci. Nikt nie wie w jakiej postaci choć mówi się
że to już jest sprawa umierającego.
Kiedy
skończyła się kolejna z piosenek dotarłam już do mojej
przerażającej szkoły. Czemu
przerażającej ? Koło niej znajduje
się psychiatryk a co gorsza jest on połączony z naszą szkołą i
każdy z psychiatryka albo nas czegoś uczy albo chodzi z nami na
lekcje. W ten sposób mają się niby wyleczyć, nie w pełni ale
przynajmniej częściowo. Czasami usłyszę że normalni nasi
nauczyciele rozmawiają że są tacy co są pod stałą opieką i aż
strach w ogóle sprawdzać czy żyją. Mówią też że jest taki
chłopak który od dziecka znajduje się w psychiatryku i jest tak
chory psychicznie że nie raz już zabił i człowieka i zwierzę, a
najgorsze jest to że on potem przytulał to do siebie wypijał krew
i krzyczał wijąc się po podłodze. Kiedy nauczyciele to mówili
myśleli że ich nie słyszę bo miałam słuchawki w uszach i cóż
rysowałam. Nauczyciele wiedzą że jestem typem odludka więc nawet
jakbym usłyszała to bym nie powiedziała. Nie lubię rozmawiać czy
mieć kontaktu z ludźmi, są oni dla mnie zdradliwi, nie wierni i
okrutni może i jest w nich dobro ale jednego w życiu nauczyli mnie
rodzice nie ufaj nikomu bo prędzej czy później kopnie cię w dupę.
Posłuchałam się tej rady ale też tego że z natury jestem
nieśmiała, ale jednak jak mnie ktoś zdenerwuje ,tak porządnie,
albo komuś się coś zrobi bez przyczyny to lepiej żeby uciekał.
Weszłam
na teren szkoły. Obok mnie były pola. Otworzyłam bramę prowadzącą
na plac szkolny i rozejrzałam się. Było pełno uczniów a przy
kracie która dzieliła szkołę i psychiatryk byli właśnie Ci
chorzy psychicznie. Kiedy na nich patrzyłam przeszły mnie ciarki.
Odwróciłam swoją głowę i poszłam przed siebie. Kiedy szłam
przez przypadek na kogoś wpadłam
-P-przepraszam-wydukałam
nie patrząc nawet na tą osobę i poszłam szybkim krokiem do drzwi
szkoły. Było mi gorąco na policzkach, słyszałam jak wszyscy się
ze mnie śmiali. Zrobiło mi się smutno więc przesuwałam piosenki
aż dotarłam do tej właściwej Within Temptation (feat.Xzibit) -And We Run. Szłam przez korytarz pełen uczniów nawet nie zwracając
na nich uwagi. Usiadłam pod swoją salą i słuchając piosenki
wyjęłam swój szkicownik/rysownik i zaczęłam szkicować. Nie
uważałam się za artystkę choć pan od plastyki mówił że mam
niezwykły talent. Byłam w niecałej połowie rysowania kiedy
zadzwonił dzwonek. Uczniowie weszli do sali a ja wraz z nimi na
szarym końcu. Usiadłam jak zwykle w ostatniej ławce przy oknie.
Wyjęłam książki do muzyki i wzięłam się do dalszego rysowania.
Usłyszałam że ktoś wchodzi do sali myślałam że to nauczyciel
ale nikt nie powiedział nawet cichego "dzień dobry" czy
"nie no znowu" ale za to nastała cisza. Spojrzałam w górę
i zobaczyłam chłopaka w czarnych włosach i ciemnobrązowych
oczach. Był w tak zwanym uniformie psychiatrycznym i kajdanach na
rękach i nogach. Byli przy nim dwoje ochroniarzy.
Rozejrzałam się
po klasie i wystraszyłam się. Tylko moja ławka była wolna,
Wlepiłam swój wzrok na rysunek i zgarbiłam się zakrywając go
ręką. Słyszałam jak ktoś obok mnie usiadł, zgarbiłam się
bardziej . Usłyszałam jak wszyscy mówią dzień dobry, więc
nauczyciel przyszedł. Wychyliłam swoje oczy i spojrzałam w stronę
nauczyciela. Rozglądał się. Wzrok zatrzymał się na moim
"towarzyszu", nauczyciel zbladł odrobinę ale na jego
twarzy było można zobaczyć też wyraz ulgi. Z niewiadomych
przyczyn zaintrygowało mnie to. Miałam wrażenie że ktoś mnie
obserwuje, ukradkiem zobaczyłam że ten Mulat przypatruje mi się.
Zaczerwieniłam się i powolnie spojrzałam znów na mój rysunek.
Znowu zaczęłam rysować. Nauczyciel mówił nam o tym jak za pomocą
muzyki możemy stworzyć obraz czy uczucia oraz jak reaguje nasz mózg
na muzykę. Nauczyciel wie że ja o tym już się uczyłam gdyż ja
jestem swojego rodzaju kujonem i szczerze ja nie muszę chodzić do
szkoły bo wiem wszystko. Jednak dyrektor szkoły mówi że do końca
roku muszę tutaj siedzieć, nie wiem czemu ale kiedy to mówił był
zdenerwowany. Czasem mam wrażenie że każdy zakamarek tej szkoły
jest zakryty tajemnicą. Nie zorientowałam się kiedy dzwonek
zadzwonił dopiero nauczyciel mnie o tym poinformował. Szybko się
spakowałam i pośpiesznym krokiem ruszyłam pod hale. Myślałam że
na niej odbędzie się W-F lecz dzisiaj skoro jest ładna pogoda to
będzie on na polu. Oczywiście ja nie ćwiczę więc wezmę swój
szkicownik/rysownik i ulubiony piórnik w którym wszystko miałam.
Siedziałam aktualnie w szatni pełnej krzyków i rozmów dziewczyn.
Oczywiście ja słuchałam piosenek i rysowałam różności oraz
kończyłam swój rysunek. Nagle usłyszałam męski krzyk, myślałam
że to gdzieś na boisku ale kiedy podniosłam wzrok wszystko było w
porządku. Mrugnęłam parę razy i spojrzałam na swój rysunek ale
nagle znów usłyszałam krzyk. Rozejrzałam się dookoła i jedynym
miejscem z którego mogłam słyszeć te krzyki to była....moja
szkoła. Przełknęłam gule w moim gardle i biorąc swój
szkicownik/rysownik z piórnikiem poszłam sprawdzić o co chodzi z
tymi krzykami. Wiem że nie powinnam ale to było niczym wołanie
matki do dziecka. Tak wiem że to dziwne porównanie ale ja właśnie
tak się czułam, niczym zahipnotyzowana ruszyłam za tym krzykiem.
Dotarłam do szkoły w której nie było ani jednej duszy na
korytarzu. Zobaczyłam jedynie otwarte okno na oścież, podeszłam
do niego i zobaczyłam że jestem na przed ostatnim piętrze.
Stanęłam na parapecie żeby mieć lepszy widok ale nagle zaczęło
mi się robić słabo. Dopiero w tedy dotarło do mnie co ja tu
robię, przecież ja mam lęk wysokości. Patrząc w dół miałam
wrażenie że zaraz się wszystko zawali. Zamknęłam oczy i małe
łezki zaczęły zlatywać po kolei po moim policzku
-Ładny
widok co ?-usłyszałam zachrypnięty głos. Na swój sposób był
delikatny, czułam się jakbym płynęła co było dosyć dziwne.
Poczułam czyjeś ręce na mojej tali. Ten ktoś ściągnął mnie z
parapetu a ja zaczęłam płakać. Otworzyłam oczy i rozejrzałam
się dookoła ale nikogo nie zobaczyłam. Boże kochany ja oszalałam.
Kręcąc głową wróciłam na boisko szkolne, i dopiero w tedy
zorientowałam się że ja miałam przez ten cały czas przy sobie
mój szkicownik/rysownik. Wzięłam tylko swój piórnik i poszłam
pod kolejną sale lekcyjną. Przez resztę dnia wszystko działo się
spokojnie. Kiedy wszystkie lekcje minęły była godzina 15:30. Byłam
już zmęczona, wyszłam ze szkoły i popatrzyłam nagle w jej
kierunek. Zobaczyłam dziewczynę stojącą dokładnie w tym samym
oknie i na tym samym piętrze co ja, dziewczyna skoczyła a z moich
ust wydobył się krzyk. Szybko podbiegłam do kraty i już
wybierałam numer pogotowia ale kiedy dotarłam na miejsce nie było
nikogo. Dzisiejszy dzień był dla mnie pełny wrażeń i mam
nadzieje że to koniec. Dziewczyno co ty mówisz przecież nie ma
czegoś takiego jak magia, jestem tylko zmęczona to przez to. Kiedy
wróciłam do domu spojrzałam na swoje rysunki
no powiem że nawet
nieźle mi wyszły. Kiedy zrobiłam sobie obiad znów wzięłam się
za rysowanie a potem za robienie zadań. Kiedy wszystko skończyłam
poszłam się umyć dałam karmę mojemu kotkowi a potem poszłam
spać. Dobranoc
~~
Hejka
oto pierwszy rozdział mojego opowiadania :) Widzimy już że zaczyna
się coś dziać. Mam nadzieje że choć odrobinę wam się podoba :)
Zostaw
komentarz bo to naprawdę motywuje i sprawia wielką radość :)