wtorek, 12 maja 2015

Rozdział 1

Na początku zanim zaczniesz czytać !
1. przepraszam za błędy
2.Przepraszam za brak niektórych literek
3. WŁĄCZ :)

Dziękuje

?*****?

Szłam ze szkoły i z niewiadomych dla mnie przyczyn spojrzałam w stronę tego strasznego miejsca zwanego psychiatrykiem. Widziałam kogoś w oknie. Widziałam że się ogląda, potem jego wzrok zatrzymał się na mnie. Mogę przysiąść że uśmiechnął się do mnie. Przestraszyłam się kiedy uderzył pięścią w okno a ono rozbiło się na kawałki.
Dźwięk mojego budzika obudził mnie dokładnie o 6:30 rano. Przejechałam palcem po moim telefonie żeby wyłączyć budzik i włączyłam piosenkę Westlife - Closer. Kiedy tylko pierwsze dźwięki piosenki dotarły do moich uszy na mojej twarzy pojawił się uśmiech. Wstałam i dotknęłam bosymi stopami zimnych panel. Rozejrzałam się po pokoju i jak zwykle znalazłam w nim czystość. Czasem mam wrażenie że nie ma tu ani jednego pyłku kurzu. Wstałam podchodząc do szafy. Wybrałam jeansy, czerwoną koszule w kratkę, bieliznę i białe skarpetki. Z przygotowanymi ciuchami ruszyłam do łazienki. Kiedy tylko się przebrałam umyłam twarz i zęby oraz uczesałam się. Nałożyłam ochronną szminkę o zapachu róż i wyszłam z łazienki. Spakowałam swoją torbę i poszłam na dół. Kiedy szłam znów rozglądałam się i czułam się jakby dopiero co wybudowali ten dom i dali tu meble. Będąc w swojej kuchni otworzyłam lodówkę wyciągając z niej szynkę i ser. Z półki na dole wyciągnęłam chleb i zrobiłam pyszne kanapeczki. Wstawiłam też wodę na herbatę i gdy moje śniadanie było gotowe zjadłam je ze smakiem. Spojrzałam na zegar i westchnęłam
-Pora iść do szkoły-mruknęłam pod nosem i poszłam na górę po torbę i telefon ze słuchawkami. Zeszłam na dół gdzie założyłam trampki i jeansową kurtkę oraz wzięłam swoje klucze od domu. Wychodząc szczelnie zamknęłam drzwi i sprawdziłam z 2-3 razy czy aby na pewno są zamknięte. Powolnym krokiem poszłam do szkoły i włożyłam do uszu słuchawki puszczając piosenkę Paradise Fears -Battle Scars. Lekki uśmiech wpłynął na moją twarz. Spojrzałam lekko w górę i zobaczyłam promyki słońca próbujące przedostać się przez liście drzew. Lekki wiatr powiewał moimi włosami. Zamknęłam na chwile oczy i wzięłam głęboki wdech. Czułam to jesienne powietrze. Chociaż jest jesień to jednak jest dosyć ciepło co nie często się zdarza w naszym miasteczku.
Mieszkam w małym miasteczku które nazywa się Immortality. Nikt do końca nie wie skąd wzięła się ta nazwa, ale legenda głosi że w tym miasteczku żyje dziewczyna bądź chłopak który odradza się w dniu swojej śmierci. Nikt nie wie w jakiej postaci choć mówi się że to już jest sprawa umierającego.
Kiedy skończyła się kolejna z piosenek dotarłam już do mojej przerażającej szkoły. Czemu
przerażającej ? Koło niej znajduje się psychiatryk a co gorsza jest on połączony z naszą szkołą i każdy z psychiatryka albo nas czegoś uczy albo chodzi z nami na lekcje. W ten sposób mają się niby wyleczyć, nie w pełni ale przynajmniej częściowo. Czasami usłyszę że normalni nasi nauczyciele rozmawiają że są tacy co są pod stałą opieką i aż strach w ogóle sprawdzać czy żyją. Mówią też że jest taki chłopak który od dziecka znajduje się w psychiatryku i jest tak chory psychicznie że nie raz już zabił i człowieka i zwierzę, a najgorsze jest to że on potem przytulał to do siebie wypijał krew i krzyczał wijąc się po podłodze. Kiedy nauczyciele to mówili myśleli że ich nie słyszę bo miałam słuchawki w uszach i cóż rysowałam. Nauczyciele wiedzą że jestem typem odludka więc nawet jakbym usłyszała to bym nie powiedziała. Nie lubię rozmawiać czy mieć kontaktu z ludźmi, są oni dla mnie zdradliwi, nie wierni i okrutni może i jest w nich dobro ale jednego w życiu nauczyli mnie rodzice nie ufaj nikomu bo prędzej czy później kopnie cię w dupę. Posłuchałam się tej rady ale też tego że z natury jestem nieśmiała, ale jednak jak mnie ktoś zdenerwuje ,tak porządnie, albo komuś się coś zrobi bez przyczyny to lepiej żeby uciekał.
Weszłam na teren szkoły. Obok mnie były pola. Otworzyłam bramę prowadzącą na plac szkolny i rozejrzałam się. Było pełno uczniów a przy kracie która dzieliła szkołę i psychiatryk byli właśnie Ci chorzy psychicznie. Kiedy na nich patrzyłam przeszły mnie ciarki. Odwróciłam swoją głowę i poszłam przed siebie. Kiedy szłam przez przypadek na kogoś wpadłam
-P-przepraszam-wydukałam nie patrząc nawet na tą osobę i poszłam szybkim krokiem do drzwi szkoły. Było mi gorąco na policzkach, słyszałam jak wszyscy się ze mnie śmiali. Zrobiło mi się smutno więc przesuwałam piosenki aż dotarłam do tej właściwej Within Temptation (feat.Xzibit) -And We Run. Szłam przez korytarz pełen uczniów nawet nie zwracając na nich uwagi. Usiadłam pod swoją salą i słuchając piosenki wyjęłam swój szkicownik/rysownik i zaczęłam szkicować. Nie uważałam się za artystkę choć pan od plastyki mówił że mam niezwykły talent. Byłam w niecałej połowie rysowania kiedy zadzwonił dzwonek. Uczniowie weszli do sali a ja wraz z nimi na szarym końcu. Usiadłam jak zwykle w ostatniej ławce przy oknie. Wyjęłam książki do muzyki i wzięłam się do dalszego rysowania. Usłyszałam że ktoś wchodzi do sali myślałam że to nauczyciel ale nikt nie powiedział nawet cichego "dzień dobry" czy "nie no znowu" ale za to nastała cisza. Spojrzałam w górę i zobaczyłam chłopaka w czarnych włosach i ciemnobrązowych oczach. Był w tak zwanym uniformie psychiatrycznym i kajdanach na rękach i nogach. Byli przy nim dwoje ochroniarzy.
Rozejrzałam się po klasie i wystraszyłam się. Tylko moja ławka była wolna, Wlepiłam swój wzrok na rysunek i zgarbiłam się zakrywając go ręką. Słyszałam jak ktoś obok mnie usiadł, zgarbiłam się bardziej . Usłyszałam jak wszyscy mówią dzień dobry, więc nauczyciel przyszedł. Wychyliłam swoje oczy i spojrzałam w stronę nauczyciela. Rozglądał się. Wzrok zatrzymał się na moim "towarzyszu", nauczyciel zbladł odrobinę ale na jego twarzy było można zobaczyć też wyraz ulgi. Z niewiadomych przyczyn zaintrygowało mnie to. Miałam wrażenie że ktoś mnie obserwuje, ukradkiem zobaczyłam że ten Mulat przypatruje mi się. Zaczerwieniłam się i powolnie spojrzałam znów na mój rysunek. Znowu zaczęłam rysować. Nauczyciel mówił nam o tym jak za pomocą muzyki możemy stworzyć obraz czy uczucia oraz jak reaguje nasz mózg na muzykę. Nauczyciel wie że ja o tym już się uczyłam gdyż ja jestem swojego rodzaju kujonem i szczerze ja nie muszę chodzić do szkoły bo wiem wszystko. Jednak dyrektor szkoły mówi że do końca roku muszę tutaj siedzieć, nie wiem czemu ale kiedy to mówił był zdenerwowany. Czasem mam wrażenie że każdy zakamarek tej szkoły jest zakryty tajemnicą. Nie zorientowałam się kiedy dzwonek zadzwonił dopiero nauczyciel mnie o tym poinformował. Szybko się spakowałam i pośpiesznym krokiem ruszyłam pod hale. Myślałam że na niej odbędzie się W-F lecz dzisiaj skoro jest ładna pogoda to będzie on na polu. Oczywiście ja nie ćwiczę więc wezmę swój szkicownik/rysownik i ulubiony piórnik w którym wszystko miałam. Siedziałam aktualnie w szatni pełnej krzyków i rozmów dziewczyn. Oczywiście ja słuchałam piosenek i rysowałam różności oraz kończyłam swój rysunek. Nagle usłyszałam męski krzyk, myślałam że to gdzieś na boisku ale kiedy podniosłam wzrok wszystko było w porządku. Mrugnęłam parę razy i spojrzałam na swój rysunek ale nagle znów usłyszałam krzyk. Rozejrzałam się dookoła i jedynym miejscem z którego mogłam słyszeć te krzyki to była....moja szkoła. Przełknęłam gule w moim gardle i biorąc swój szkicownik/rysownik z piórnikiem poszłam sprawdzić o co chodzi z tymi krzykami. Wiem że nie powinnam ale to było niczym wołanie matki do dziecka. Tak wiem że to dziwne porównanie ale ja właśnie tak się czułam, niczym zahipnotyzowana ruszyłam za tym krzykiem. Dotarłam do szkoły w której nie było ani jednej duszy na korytarzu. Zobaczyłam jedynie otwarte okno na oścież, podeszłam do niego i zobaczyłam że jestem na przed ostatnim piętrze. Stanęłam na parapecie żeby mieć lepszy widok ale nagle zaczęło mi się robić słabo. Dopiero w tedy dotarło do mnie co ja tu robię, przecież ja mam lęk wysokości. Patrząc w dół miałam wrażenie że zaraz się wszystko zawali. Zamknęłam oczy i małe łezki zaczęły zlatywać po kolei po moim policzku
-Ładny widok co ?-usłyszałam zachrypnięty głos. Na swój sposób był delikatny, czułam się jakbym płynęła co było dosyć dziwne. Poczułam czyjeś ręce na mojej tali. Ten ktoś ściągnął mnie z parapetu a ja zaczęłam płakać. Otworzyłam oczy i rozejrzałam się dookoła ale nikogo nie zobaczyłam. Boże kochany ja oszalałam. Kręcąc głową wróciłam na boisko szkolne, i dopiero w tedy zorientowałam się że ja miałam przez ten cały czas przy sobie mój szkicownik/rysownik. Wzięłam tylko swój piórnik i poszłam pod kolejną sale lekcyjną. Przez resztę dnia wszystko działo się spokojnie. Kiedy wszystkie lekcje minęły była godzina 15:30. Byłam już zmęczona, wyszłam ze szkoły i popatrzyłam nagle w jej kierunek. Zobaczyłam dziewczynę stojącą dokładnie w tym samym oknie i na tym samym piętrze co ja, dziewczyna skoczyła a z moich ust wydobył się krzyk. Szybko podbiegłam do kraty i już wybierałam numer pogotowia ale kiedy dotarłam na miejsce nie było nikogo. Dzisiejszy dzień był dla mnie pełny wrażeń i mam nadzieje że to koniec. Dziewczyno co ty mówisz przecież nie ma czegoś takiego jak magia, jestem tylko zmęczona to przez to. Kiedy wróciłam do domu spojrzałam na swoje rysunki
no powiem że nawet nieźle mi wyszły. Kiedy zrobiłam sobie obiad znów wzięłam się za rysowanie a potem za robienie zadań. Kiedy wszystko skończyłam poszłam się umyć dałam karmę mojemu kotkowi a potem poszłam spać. Dobranoc

~~

Hejka oto pierwszy rozdział mojego opowiadania :) Widzimy już że zaczyna się coś dziać. Mam nadzieje że choć odrobinę wam się podoba :)

Zostaw komentarz bo to naprawdę motywuje i sprawia wielką radość :)

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz